Prolog.

Tak to się zaczęło..

Bawili się w najlepsze. Lubili to. Nie było nawet godziny dwudziestej, na dworze było już kompletnie ciemno, jedyne światło na ulicy pochodziło z pobliskich lamp. Młodzież znajdująca się na sali była już kompletnie pijana, choć niektórzy znajdowali się w nieco innym stanie.

- Nie wchodźcie do kuchni! – krzyknęła Blair ze śmiechem i z trzaskiem zamknęła drzwi przed nosem Caroline.

- Co się dzieje? – zapytała Isabelle, łapiąc Caroline pod ramię i prowadząc ją w stronę sali, na której znajdowało się pełno ludzi. Co niektórzy bawili się w najlepsze i tańczyli na parkiecie, inni siedzieli przy stolikach pijąc piwa lub wódkę.

- Gdzie jest Zayn? – pytał się każdego Michael, który wydawał się powoli zaniepokojony brakiem swojego przyjaciela. Nagle zauważył wychodzącego Zayna z kuchni. Całe zaniepokojenie zniknęło z jego twarzy, a pojawiła się złość. Spojrzeli sobie prosto w oczy, po czym opuścili pomieszczenie.

- Naćpał się… - powiedziała Ruby, po czym i ona opuściła salę.

To co działo się potem, każdy z nich pamięta jak przez mgłę, choć tak naprawdę każdy z nich chciałby wymazać całą tę imprezę z pamięci. Niektóre rzeczy nie powinny się stać. Czy żałowali tego? Po pewnym czasie z pewnością. Bo jedyne co niektórzy pamiętają z dalszych wydarzeń to krew na jego dłoniach, krzyki dziewcząt, dwie karetki i radiowóz policyjny..